|
تنها پنج نفس ِ آخر را شمرده ام.
دمی عمیق
و بازدمی طولانی
بوی ِ تابستان می آمد.
دمی لرزان
لحظه ای درنگ به رویای ِ تو
نشسته بر ایوان ِ شمعدانی و نسیم
بازدمی سوزان
دمی کوتاه
فرمان ِ " به زانو" رویای ِ تو را پراکند
بازدم ام انگار بوی ِ شمعدانی گرفته بود.
دمی دیگر
فرمان ِ آتش
بازدم ِ خرخره ی ِ خونین
و دم ِ واپسین
بوی ِ خاک ِ تپه های ِ ماهور
بازدمی اما نیست. |